Spotkasz mnie teraz tu: https://fantastykacodzienna.pl/
Jak
wiecie, choć świat Harry’ego Pottera znam całkiem dobrze to… fanem już
zdecydowanie nie jestem. Wprawdzie odczuwam do serii drobną nostalgię, ale nie
potrafię do niej wracać. Najzwyczajniej w świecie: wyrosłam z niej. Jeśli
byłaby to zwykła książka pewnie kompletnie bym się tym nie przejmowała. W końcu
to normalne, że z czasem dostrzega się wady książek dla dzieci, prawda?
Ale „Harry Potter” to nie jest zwykła seria. To kochany przez wielu i bardzo
popularny cykl, który cały czas wzbudza wielkie emocje, a jego krytyka nie jest
dobrze przyjmowana. A mnie szlag trafia, gdy zostaje uznana za „klasykę
fantastyki”, lub Rowling jest wychwalana za niezwykłą wyobraźnię.
Wprawdzie
na moim blogu pojawiły się już dwa posty o tematyce dotyczącej tej serii,
mianowicie tekst o najbardziej irytujących mnie w niej rzeczach, oraz ten dotyczący mojej przygody z tymi książkami. Są one jednak dość leciwe, a ja
chciałabym się z Wami podzielić pięcioma drobniejszymi rzeczami, które zdecydowanie obecnie
zabierają mi radość z lektury. Jeśli chcecie jeszcze jeden taki post możecie mi dać o tym znać, bo to zdecydowanie nie wszystkie drobnostki.
Pamiętajcie,
że moje „czepianie się” dotyczy Pottera traktowanego jako klasykę literatury i „najlepsiejsze”
dzieło na świecie. Dopóki ta seria traktowana jest jako literatura dziecięco-młodzieżowa
to… naprawdę, nie mam nic przeciwko niej. Jasne? Zrozumiałe?
Zacznijmy
od tego, z czego wynikają wszystkie te problemy świata przedstawionego. Rowling zdaje się kompletnie nie planować uniwersum. Ona po prostu
pisze, nagle wpada na pomysł, że fajnie byłoby dodać jednorożce i bum, mamy
jednorożce! Przez to potrafi być niekonsekwentna w swojej twórczości (np.
tworzy karty z Baba jagą żyjącą w średniowieczu, a następnie tworzy gatunek Baba
jag), a jej świat właściwie nie ma żadnych konkretnych podstaw (o największych
jego problemach pisałam już w jednym z poprzednich postów).
Skoro
mamy już za sobą mój podstawowy problem z autorką przejdźmy do konkretów…
Trójka nastolatków pokonuje zło, a dyrektor jest bezsilny
Powyższy
motyw nie jest niczym niezwykłym i często pojawia się w powieściach
młodzieżowych. Niemniej, w tej serii szczególnie nie potrafię tego przeboleć.
Dumbledore kreowany jest na wybitnie potężnego czarodzieja, a tu nagle okazuje
się, że nie ma pojęcia, co dzieje się w jego szkole. Nie wie, że w pierwszym
tomie zatrudnia sługę Voldemorta, nie wie nic o Komnacie Tajemnic, o Syriuszu
Blacku, o tym, że w czwartym tomie znów dał pracę złemu człowiekowi… Co tu dużo
mówić, zgrywa kompletnego idiotę, nawet nie sprawdzając, kto przekracza progi
jego szkoły. Za to trójka nastolatków, z wiedzą o wiele mniejszą, potrafi te
wszystkie zagadki rozwikłać. Emm… serio?
Syriusz Black i myślodsiewnia, czyli spontaniczna kreatywność Rowling
Gdy
w trzecim tomie nasze Złote Trio uwalnia Syriusza Blacka ten nie może stać się
wolnym człowiekiem, bo nie ma dowodów na jego niewinność, a nikt nie uwierzy w
głos trójki nastolatków i wilkołaka… I to miałoby jeszcze sens…
…gdyby w jednym z kolejnych tomów nie pojawiła się myślodsiewnia, dzięki której
możemy „odsiać” własne myśli, wlać je do naczynia i wpuścić do nich dowolną
osobę, która zobaczy, jak było naprawdę. Rowling pisząc tom pierwszy chyba
nawet nie pomyślała, że coś takiego w jej świecie zaistnieje i w tomie trzecim
nikt o tym ani nie wspomniał, ani nie pomyślał. A przecież w gabinecie
dyrektora myślodsiewnia jak najbardziej stała.
Hmm…
chyba że wrócimy do punktu pierwszego i stwierdzimy, że Dumbledore naprawdę
jest skończonym idiotą, dlatego po prostu o tym nie pomyślał. Cóż… którą z
opcji wolicie? Dla mnie obydwie są dość absurdalne.
Ministerstwo Magii i Rowling, która nie umie w politykę
Oczywiście
w świecie Pottera wszystko musi być zabawne i radosne, nawet polityka! Dlatego
zamiast stworzyć konkretny system zarządzania światem czarodziejów, wymyśliła
Ministerstwo Magii, w którym brakuje jakichkolwiek sensownych struktur (przecież
sejm, senat, czy nawet jakaś rada pełniąca funkcję prawodawcy jest nudna i bez
sensu kompletnie), za to dając nam sporo pustych nazw. No błagam… po co nam
departament wypadków i katastrof, gdy nawet nie mamy armii? Nie można połączyć
tego z „prawem czarodziejów”, robiąc departament od spraw bezpieczeństwa i w
razie wielkich katastrof powoływać specjalną radę, czy coś? To tylko przykład,
ale takie rozbicie po prostu nie ma sensu.
Na
dodatek mamy ogrom biur, komitetów itd., takich jak Komitet Łagodzenia Mugoli (hahaha,
te śmieszne nazwy!) i Kwaterę Główną Amnezjatorów, które właściwie… zajmują się
tym samym? Bo nie dałoby się zatrudnić do komitetu kilku amnezjatorów, prawda?
Poza tym skoro już o tym zaklęciu mowa…
Szanowni Państwo, oto Gilderoy Lockhart!
Z
tego co o nim wiemy wynika, że ten oto koleś chodził do Hogwartu. Odebrał więc
solidną edukację, zdając egzaminy tak samo, jak wszyscy inni, a co za tym idzie:
musiał mieć podstawowe umiejętności magiczne. Czy widzieliście kogoś na piątym,
czy szóstym roku Hogwartu, kto nie ogarniałby bazowych zaklęć? Nawet Longbottom
w końcu się przecież ogarnął i opanował podstawy.
Ale…
nie Lockhart. Wyszedł z Hogwartu potrafiąc tylko jedno zaklęcie, to czyszczące
pamięć, a wszystkie inne kompletnie mu nie wychodziły. Naprawdę? A wracając do
Dumledore’a… on naprawdę nie sprawdza, kogo zatrudnia?
Magiczne istoty i jak je znaleźć
Z
licznych aluzji Rowling wynika, że poza czarodziejami-ludźmi, mamy też inne
istoty władające jakąśtam magią. Kilka frakcji poznajemy, jednak jest to
zupełnie szczątkowe i pełni raczej funkcję dekoracyjną. Skoro tak… to po co w
ogóle wprowadzamy je do uniwersum? Bo w Potterze mamy i wampiry, i wile, i
gobliny, i wiedźmy (tak, to też nie są ludzie) które istnieją tylko z nazwy,
lub jako zupełnie epizodyczne postacie… Istnieją – ale na marginesie. Nikt o
nich nie myśli, nikt o nich nie pamięta, wpadają tylko na chwilę, by było
zabawnie… Gdy nasi bohaterzy chodzą po Przekątnej nie trafiają na spacerujące gobliny,
za czarodziejami nie podążają skrzaty domowe z zakupami itd., chyba, że ma to na celu wprowadzenie śmiesznego, lub strasznego elementu. Niemniej, w dalszym ciągu pojawiają się tylko z nazwy. Choć to myślące rasy to w tym świecie tego po prostu nie widać, to coś istniejącego tylko na papierze podręcznika do Hogwartu. Nie ma więc ich
nawet w tej warstwie.
W „Fantastycznych Zwierzętach i jak je znaleźć” nawet odnajdziemy opis spotkań czarodziejów i innych istot, z którego jednak dowiadujemy się tylko tyle, że ludzie
to jedyne cywilizowane stworzenia, z którymi się da dogadać, a reszta jest
głupia i tyle. Ech, nie ma to jak poprawna polityczne Rowling. Czarnoskóra Hermiona
i homoseksulany Dumbledore muszą być, ale mugoli i inne rasy spokojnie możemy traktować
jak śmieci. :)